Misschien weet de nieuwe generatie WEL hoe het moet!
Carrière maken? Complexe vraagstukken oplossen? Veel voor weinig? Wie heeft daar nou zin in… Gen Z in ieder geval niet, als ik de artikelen die ik de afgelopen maanden hierover heb gelezen mag geloven. Remote werken, oneindige zelfreflectie, duurzaamheid en natuurlijk de 24-urige werkweek.
Waar mijn generatie (1985) en dat van mijn ouders, genoegen nam met veel (werken) voor weinig (salaris), doet de nieuwe generatie dit anders. Weinig (werken, bij voorkeur parttime) voor veel (salaris, vakantiedagen, privé-werkbalans, vrij invulbare budgetten, hybride en remote) werken is de norm. Terecht?
Volgens de 1985-plussers, hiring managers en elke oude rot in het vak die ik spreek, weet de huidige generatie niet wat werken is. Ze willen niet investeren. Het moet allemaal Snapchat- of flitsbezorgsnel en ze willen ook nog eens bovengemiddeld verdienen zonder (werk)ervaring. En dan komt het: ‘Toen ik hun leeftijd had, verdiende ik veel minder, werkte ik langere dagen en leverde ik een hogere kwaliteit’. Afijn, de frustraties mogen duidelijk zijn.
De vraag is of deze generatie het nou echt zo verkeerd ziet. Misschien staarde mijn generatie zich wel blind op de bubbel van hard werken, investeren en zo lang mogelijk bij een werkgever blijven hangen. Want bij elke baan die ik gehad heb, waren er genoeg collega’s die dagelijks zeurend en zeikend de dag door kwamen.
En dan de informatieasymmetrie: ‘een situatie waarbij de ene partij (werkgever) meer weet dan de andere partij (werknemer/ kandidaat)’. De beschikbaarheid van informatie door platforms zoals Linkedin en Glassdoor, maken dat de nieuwe generatie meer informatie heeft over wat ze waard zijn. De aanbieding van de werkgever moet tegenwoordig dus wel echt concurrerend zijn.
“Als je beter kan, moet je beter gaan”.
– Een quote van een young professional die ik afgelopen week sprak.
Blijkt dat de werkgever in de vacaturetekst of tijdens de sollicitatie de halve waarheid verkocht over de functie, of bevalt het simpelweg niet? Dan wisselt de huidige generatie heel makkelijk van baan of afdeling, zonder rekening te houden met hoe lang ze ergens werken. En met elke wissel is er natuurlijk weer ruimte voor een onderhandeling.
Misschien durft deze generatie gewoon veel meer. Meer voor zichzelf op te komen en snellere beslissingen te nemen die in hun belang zijn. Noem het egoïstisch of simpelweg je kaders bepalen en grenzen aangeven.
Werkgever, waar sta jij in deze ontwikkeling? Blijf je hangen in je frustraties over vertrekkende werknemers? Of durf je eindelijk eens in de spiegel te kijken?